Strony

Polecamy

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 145, 146, 147, 148, 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156, 157, 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164, 165, 166, 167, 168, 169, 170, 171, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184, 185, 186, 187, 188, 189, 190, 191, 192, 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199, 200, 201, 202, 203, 204, 205, 206, 207, 208

Polecane

meble hotelowe , Ubezpieczenia , Niedawno modne stały się zakupy grupowe

Chmura

Ani zwracali się sobie

Trudno, nie każdy może dodawała konfidencjonalnie a zawsze Władek takie samo dziecko, jak każde inne, prawda, Władek? Do szkoły chodziliśmy już razem, czekając na siebie na ulicy. Wracaliśmy tak samo, tylko zawsze niezliczoną ilość razy odprowadzaliśmy się nawzajem od jego bramy do mojej, od mojej do jego, nigdy nie mając dość czasu do nagadania się. O czym tak rozmawialiśmy wtedy? To już pamiętam mniej.

Wiem tylko, żeśmy nie mieli dla siebie żadnych tajemnic. Wszystko, co tylko może przemyśleć, przeczuć, przemarzyć dusza dziesięcioletniego dziecka, przekładaliśmy sobie nawzajem w serca, które nam rosły wtedy tylko jedno dla drugiego. Aż doszło wreszcie do tego, że wskutek ciągłego przebywania razem, bo chwile przeżyte oddzielnie nie posiadały dla nas żadnego znaczenia mieliśmy zupełnie te same myśli, te same czucia i przede wszystkim te same marzenia.

Strona 61

Spis nowel

• Idylla
• Sama
• Kolega Szkolny
• Niepotrzebny
• Zmierzchy
• Matka

Losowy fragment

Umówiliśmy się, że będę czekała w kościele Św. Krzyża. Zdziwiłam się, że większa część kobiet idzie tam również: nie wymyśliliśmy nic nowego. I tam, w kościele, pomimo zupełnej świadomości, że to już przecież za późno i że moja modlitwa nic zmienić nie jest zdolna, zaczęłam się modlić żarliwie o to jego świadectwo, żeby je otrzymał. Przyszedł wkrótce.