Strony

Polecamy

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21, 22, 23, 24, 25, 26, 27, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52, 53, 54, 55, 56, 57, 58, 59, 60, 61, 62, 63, 64, 65, 66, 67, 68, 69, 70, 71, 72, 73, 74, 75, 76, 77, 78, 79, 80, 81, 82, 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89, 90, 91, 92, 93, 94, 95, 96, 97, 98, 99, 100, 101, 102, 103, 104, 105, 106, 107, 108, 109, 110, 111, 112, 113, 114, 115, 116, 117, 118, 119, 120, 121, 122, 123, 124, 125, 126, 127, 128, 129, 130, 131, 132, 133, 134, 135, 136, 137, 138, 139, 140, 141, 142, 143, 144, 145, 146, 147, 148, 149, 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156, 157, 158, 159, 160, 161, 162, 163, 164, 165, 166, 167, 168, 169, 170, 171, 172, 173, 174, 175, 176, 177, 178, 179, 180, 181, 182, 183, 184, 185, 186, 187, 188, 189, 190, 191, 192, 193, 194, 195, 196, 197, 198, 199, 200, 201, 202, 203, 204, 205, 206, 207, 208

Polecane

TotoMix , apteka internetowa , steinodur

Chmura

pisaniu których Kupowała wypieszczone

Aa... prawda! Poznaję, poznaję.., Uścisnęliśmy się mocno i długo za ręce. Poznał mnie rzeczywiście, z twarzy jego jednakże nie schodziło zakłopotanie i miał minę obudzonego nagle ze snu. Rozmowa nam się z początku zupełnie nie kleiła i czułem, że nie wiedział, co ma mówić.  Dawne czasy! Pamiętasz?  Pytam.  Ileż to lat temu? Dwadzieścia! Nie może być... A prawda. Rzeczywiście to już dwadzieścia lat temu: I kiedy to wszystko przeleciało?  Twoja matka żyje jeszcze?

O nie. Już z dziesięć lat temu, jak umarła. Zaraz w parę lat po naszym ślubie. Toś się ożenił? Ach, prawda, naturalnie mówię, przypominając sobie te paczki i zabawki.   A..,  Namyślał się długo, jak ma mi mówić. Ja? Uchowaj Boże. No, ale mów o sobie, opowiadaj. Pamiętasz, jakeśmy wtedy na schodach siedzieli? Kiedy?  No, wtedy ostatniego wieczora, przed waszym odjazdem.

Strona 70

Spis nowel

• Idylla
• Sama
• Kolega Szkolny
• Niepotrzebny
• Zmierzchy
• Matka

Losowy fragment

I lekcja zaczyna się. A najgorsze to, że profesor Burakowski nie czuje się pewnym wobec swojej władzy. Już dość mają wszyscy tych awantur, tego rozpuszczania klas. Dwa razy wyraźnie żądano od niego, żeby się podał o przeniesienie do innego miasta. Ledwie zażegnano katastrofę siostra żony, zawiadowczyni, była przyjaciółką przyjaciółki pani sekretarzowej szkoły i przez nią udało się pozyskać samego sekretarza, a przez niego żonę inspektora itd.